Ostatnia piosenka - Nicholas Sparks

Tytuł: Ostatnia piosenka

Autor: Nicholas Sparks

Liczba stron: 448

Cena: 25 zł







Nie wyobrażacie sobie ile stron internetowych odwiedziłam, żeby dostać konkretnie to wydanie w swoje łapki! Oczywiście musiałam sobie ubzdurać, że muszę mieć dokładnie tą okładkę. Jest piękna, poruszająca i właśnie ona zawładnęła moim serduszkiem. Inne jej wydania nie budziły we mnie podobnych emocji.

Skąd chęć do przeczytania spytacie? Ano, dobre parę lat temu obejrzałam owy film i zachwyciłam się. Były to czasy, kiedy moją ulubioną piosenkarką była Miley Cyrus, oglądałam wszystko w czym się tylko pojawiła. Ekranizacja książki okazała się dla mnie czymś niesamowitym i ogromnie żałuję, iż tak długo czekałam z przeczytaniem lektury.

Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina...

 Pozycja pod tytułem "Ostatnia piosenka"  Nicholasa Sparksa, tak samo jak ekranizacja skradła moje serduszko. Chyba nie muszę mówić, że autor ma niesamowity talent do pisania. Każda jego książka - przeczytałam aż 3, wiem ogrom - wzbudza w czytelniku całą paletę emocji. Są momenty płaczu, uśmiechu, dosłownie przeżywacie wszystko razem z głownym bohaterem.

Zbuntowana nastolatka, Ronnie, zostaje zmuszona do spędzenia wakacji w domu ojca, w odludnym nadmorskim miasteczku w Karolinie Północnej. To dla niej ciężka próba: nadal czuje żal do ojca po tym jak trzy lata wcześniej opuścił rodzinę.

Ciekawy pomysł, wykonanie jeszcze lepsze. Całą opowieść czytało się bardzo przyjemnie. Kiedy wzięłam ją do rąk i przeczytałam pierwsze zdanie miałam wrażenie, że dalej niesie mnie nieznany prąd. Bez oporu płynęłam z nim poznając zbuntowaną Ronnie z purpurowymi pasemkami we włosach, która szczerze nienawidziła ojca za to, co zrobił. Byłam świadkiem jej wybuchów, słuchałam dlaczego jest taka, a nie inna. Szczerze, mogę niej znależć, w pewnym sensie, odbicie siebie: też lubię chodzić ubrana na czarno, moi rodzice się rozstali i tak samo jak ona kocham zwierzęta oraz pomogłabym każdemu z nich.

Zostały tu poruszone aspekty takie jak: utrata kogoś bliskiego, żal za popełnione czyny, wakacyjna miłość, problemy dorastania, a nawet szaleństwo. Wszystkie podzielone w tak idelny sposób, iż żadnego z nich nie jest ani za mało, ani za dużo.

Postaci również zostały doskonale wykreowane. Jestem w stanie zobaczyć jak Ronnie zmieniła się podczas pobytu u ojca. Powoli każdego następnego dnia coś w niej pękało, aby wreszcie dokonać pełnej przemiany. Pyskowata, obrażona nastolatka stała się mądrą, dorosłą kobietą. Mogę powiedzieć, że to jak z dziećmi, nawet nie wiem, kiedy to się stało. Jestem dumna.

Pokochałam również postać jej braciszka, który nie raz i nie dwa doprowadzał mnie do uśmiechu. Jest on specyficznym dzieckiem i bardzo mądrym jak na swój wiek.

- Masz jakąś sukienkę?

-Nie.

- To po co tu sterczysz? 

Urywek z dialogu pomiędzy Ronnie, a Jonah'em. Na prawdę, jest to nietuzinkowe dziecko.

Wspomnę jeszcze o ojcu Ronnie, Steve'ie. Może wylecę daleko w przyszłość, ale pragnę takiego ojca dla moich dzieci i męża dla mnie. Napawał on mnie wielkim szacunkiem dla siebie i sympatią. Po prostu nie da się go nie lubić i wiele można się od niego nauczyć.

Jest jeszcze inna rzecz, która mnie bardzo zdumiewa. Ksiązki Sparksa mają w sobie spokojny nurt, którym płyną. Podczas czytania miałam wrażenie, że wszystko dzieje się tak spokojnie, naturalnie następuje jedno po drugim. Nie ma niewyobrażalnych postaci, nagłych zwrotów akcji, krwi, zagadek, czy pradawnych tajemnic do rozwiązania, a jednak od utworu nie można się oderwać. Chociaż, tak na prawdę, jest to życie zwykłej nastolatki. Gdyby jakiś inny autor próbował powtórzyć ten charakter pisania zapewne wyszłaby mu nudna opowiastka. Jestem pod ogromnym wrażeniem. To się nazywa talent!

I jakbym chciała nie znajdę tu żadnego niedopatrzenia, lub rzeczy, która mi nie odpowiada.



Pieska ocena: 10/10